sanırsam  dört aya yakın oldu google ile aramız bozuldu sitemize  acılan konular indexlemiyor bize kızmıştır sucumuz neydi tam bilmiyorduk aslında aklımdan bir  kac şey geciyorda  onlarda da emin degildim .

Önceden actıgım her konu 10 15 dk içinde  konu başlıgı adı altında googlede hemen üst sevyelerde yer alırdı sonra 2010 girmeden 15 20 gün önce başladı bu sorun artık 2  ay gecmesine ragmen sitemiz indexlenmiyordu  bu gün fark ettim  actıgım konu  3 dk içinde google  girdi :d   biraz takip ettim gercekten eski düzene geri döndü bu arada hittimiz 8 k dan 3 4 k kadar düştü neyse inş düzelir.

Not : Sitemizde Konu acacak Arakdaşlar Aranmaktadır bizimle calışcak  upload  yapan varsa eger dosya download sistemi ile para kazanan sitemize konu acarak kazanabilirsiniz

Aziz Nesin’in ‘Sizin Memlekette Eşek Yok mu’ adındaki kitabını 2008 yılında yaptığım bir otobüs yolculuğu sırasında bitirmiştim.

Kitapta yer alan ‘Nasıl yazıyormuşum’ başlıklı bir yazı oldukça hoşuma gitmişti. Nesin yazısında ‘hangi ortamda ve nasıl yazıyorsunuz’ türünde sorular soran, kendisinden başka yazarlara da gönderilen bir mektup aldığını belirtiyor ve mektuptaki soruları cevaplamaya çalışıyordu.

Geçen gün bu yazıyı hatırladım ve bu hafta ‘hangi ortamda ve nasıl yazıyorum’ konulu bir yazı yazmamın uygun olacağını düşündüm. Ben yazmasam, kimse böyle bir şey yazmamı istemeyecek büyük bir ihtimalle ve de bu zamanlarda mektup almak imkansız gibi bir şey malumunuz… Eee, mail meselesine de güvenemiyorum, zira geçen gün gazetede şöyle bir haber okumuştum: Cem Yılmaz’ın ‘Yahşi Batı’ filmi, Fransa’nın ilgisini çekmiş. Filmin uyarlama haklarını talep eden Fransızlar’ın, bir süre önce de Yılmaz Erdoğan’ın ‘Vizontele’ ve ‘Vizontele Tuuba’ filmleriyle ilgilendiği ortaya çıkmış. Her iki filmin de uyarlama haklarını talep eden Fransızlar’ın yolladığı maili Yılmaz Erdoğan yanlışlıkla silmiş ve pek tabi iletişime geçememişler. 42 yaşındaki Y.E bu olayla alakalı ‘pişmanım’ açıklamasında bulunmuş. Bu yazının devamını okuyun »

Soğuktu bakışları. Duygu yoktu. Gözleri gözlerimle kavuşmuyordu bile. Tedirgindi. Nedenini bilmediğim bir korku kaplamıştı beni de. Kapıda daha fazla beklemesine izin vermedim ve içeri davet ettim.

“İyiyim.” diyebildi sadece, benim nasıl olduğumun hiç önemi yokmuş gibi… Sustum. Odada sadece kalbimin hırçınlığının sesi vardı şimdi. Ölüm sessizliği gibiydi bu bekleyiş. Düşünüyor, sadece anlamaya çalışıyordum. İfadesiz yüzüne baktıkça kalbime bıçak saplanıyordu. Artık zaman durmuştu benim için. Artık hastalıklı bedenimin ölüme kavuşması için O’nun ağzından çıkacak tek kelimeyi bekliyordum. Bu yazının devamını okuyun »